Op de korfbalvelden verschijnen ze elke week weer: gehuld in zwart, meestal alleen, bijna onopvallend, maar met een aanwezigheid die je niet kunt negeren. Met één scherpe ademtocht door hun fluit brengen ze een wedstrijd tot leven… of leggen die stil.

Ze kijken, wegen, beslissen. Streng wanneer het moet, maar altijd rechtvaardig. Hun gezag hoef je niet uit te leggen; je voelt het meteen. Zolang ze er zijn, is het vanzelfsprekend. Als ze er niet zijn, wordt iedereen onrustig. Want zonder hen is er niets. Geen wedstrijd. Geen spel. Geen begin… en geen einde.

En soms is daar iemand die er al heel, heel lang altijd staat.

Zaterdag 11 april j.l. bereikte Leo Wesseling een bijna mythische mijlpaal: zijn 750e wedstrijd als scheidsrechter.  Zevenhonderdvijftig keer het veld op. Zevenhonderdvijftig keer verantwoordelijkheid nemen. Zevenhonderdvijftig keer het spel mogelijk maken voor anderen.  Dan heb je toch echt wel de status van toverfluiter bereikt.

Leo, dank je wel.
Voor elke wedstrijd. Voor elk fluitsignaal. Voor alles wat je voor de club en de korfballers doet.

Op naar de 1000! 👏🖤💛

En ook voor al die andere scheidsrechters die iedere week weer zorgen dat er gekorfbald kan worden, maken wij een diepe buiging. Dank jullie wel!
We kunnen er altijd meer gebruiken — dus meld je aan!