Nog heerlijk in de september zon was zaterdag de 2e thuiswedstrijd van onze selectie.
Na de teleurstelling van vorige week moesten de neuzen weer dezelfde kant op, de koppies weer omhoog wat Sassenheim kwam op bezoek.
Eerst natuurlijk het 2e. Helaas toch startend met een snelle achterstand, maar gelukkig was daar Pien die hoop gaf. TOP liep nog uit naar 1-5 , maar toen ging 2 echt weer ouderwets lekker ballen. Goede steels in de verdediging, mooie goals, waar de beauty van Bram zeker niet onvermeld mag blijven. De goed spelende Finn schoot uiteindelijk de verdiende gelijkmaker er in en Mick de 7-6. Helaas wisten we dat niet door te trekken en zochten jullie de multi op met een kleine achterstand. Na rust liet Bram zien hoe je de kleine kansen af moet maken, 10-10. Jammer dat TOP het vizier bijstelde en toch weer de voorsprong pakte. Nog 1x wisten jullie de ruggen te rechten en toen Finn de 15-16 maakte dacht ik even, dat puntje gaat nog komen. Helaas schoot TOP de 15-17 er in en stonden we met lege handen. Zonde mensen, maar het spel beloofde veel en t geloof in eigen kunnen moet er ook weer zijn.

1 had ook nog een appeltje te schillen met zichzelf. Natuurlijk schrijft Jonni op geheel eigen wijze het verslag. Ik hou t bij, jammer, jammer, jammer, een punt was zeker terecht geweest. Met een zeer sterke Sander en een ploeg die er echt voor ging lukte het net niet. Triest was dat kanjer Boyd het veld af moest met een, na het zich laat aanzien, een ernstige knieblessure. Broer Mike die op de goede weg was na zijn zware blessure zit ook aan de kant omdat ook zijn knie nog niet goed is. Zo zijn de broers de grote pechvogels en was de schrik en verdriet bij de teamgenoten groot. Ook bij mij natuurlijk.

Conclusie, het was veel beter dan vorige week, maar de domper was toch groot.
Sterkte voor de broers, verder heb ik geen woorden.

Zaterdag naar DVO (het 2e) en 1 mag naar KVS. De koppies zullen weer omhoog moeten.

Petra